Japoński

Japoński

Język japoński ? język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

 

Najstarsze znane teksty to pochodzące z V i VI wieku nazwy własne. Nie mówią jednak one wiele o języku. Najstarsze dłuższe teksty pochodzą z VIII wieku (kiki). Już wtedy chińskich znaków zaczęto używać do sylabicznego zapisu wymowy.

 

Jednak pewne sylaby, które są identyczne we współczesnym japońskim były zapisywane różnymi znakami i był to zapis konsekwentny. Świadczy to o tym, że dawny japoński miał więcej samogłosek (lub ogólniej: typów sylab) ? osiem zamiast współczesnych pięciu, za to nie rozróżniał długości samogłosek, tak jak to czyni współczesny japoński.

 

Kluczowa jest jednak nie liczba samogłosek, lecz wysokie prawdopodobieństwo obowiązywania zasady harmonii samogłosek ? podobnie jak w językach uralo-ałtajskich. Jest to jeden z głównych argumentów za uralo-ałtajskim pochodzeniem języka japońskiego. Świadczyć mają również o tym podobieństwa morfologiczne i składniowe do innych języków ałtajskich (np. tureckiego, mongolskiego). Niektórzy badacze doszukują się również podobieństw do języków malajo-polinezyjskich.

 

Do innych dawnych cech należy:

występowanie p (później f) w miejscu współczesnego h,

występowanie pełnej grupy sylab zaczynających się na w- i y- (z wyjątkiem wu i yi), wobec współczesnego zasobu wa, ya, yu, yo.

 

Inne teorie łączą japoński z koreańskim (również o wątpliwej pozycji, zwolennicy teorii uralo-ałtajskich zaliczają zwykle do nich również koreański) lub z różnymi grupami języków ludów Pacyfiku.

 

Żadna teoria nie zdobyła rozstrzygającego uznania i japoński pozostaje największym językiem, o którego pochodzeniu nie wiadomo praktycznie nic pewnego.

 

Japoński jest językiem o szyku wyrazów w zdaniu SOV, tzn. podmiot-dopełnienie-orzeczenie. Taki sam szyk ma np. łacina, jednak większość współczesnych języków europejskich używa szyku podmiot-orzeczenie-dopełnienie (SVO), więc przyzwyczajenie się może sprawiać pewne trudności.

 

Rzeczowniki japońskie nie odmieniają się przez liczbę i rodzaj. Liczba mnoga tworzona jest przez kontekst, specjalne sufiksy (niemal wyłącznie w odniesieniu do rzeczowników oznaczających osoby) lub reduplikację: hito (?) ? człowiek, podczas gdy hitobito (??, zapisywane zwykle przez znak duplikacji: ??) ? ludzie. Liczbę mnogą można również tworzyć przez użycie liczebników lub określeń typu kilka, wiele. Użycie liczebników wymaga tzw. liczników (klasyfikatorów), podobnie jak w polskim – arkusz papieru (?? ichimai), sztuka bydła (?? itt?) itp.

 

Czasowniki są odmienne, a ich odmiana ? dość regularna: nieregularne można policzyć na palcach jednej ręki. Występują dwa czasy ? przeszły oraz teraźniejszo-przyszły. Przymiotniki podlegają tym samym prawom odmiany co czasowniki, gdyż zawierają w sobie znaczenie ?być jakimś…?, więc mogą pełnić rolę jedynego orzeczenia w zdaniu.

 

Np. zdanie: Mura-ga furui (????) znaczy ?Wioska (jest) stara?. Ponieważ przymiotnik furui jest orzeczeniem, można utworzyć jego formę czasu przeszłego furukatta. Mura-ga furukatta (??????) oznacza więc ?Wioska (była) stara?. Analogicznie tworzy się przeczenie furukunai ? ?nie (jest) stara? i przeczenie czasu przeszłego furukunakatta ? ?nie (była) stara?. Początkujący najczęściej łamią sobie język sprawną wymową przymiotnika atatakai oznaczającego ?ciepły?. Jego forma czasu przeszłego to atatakakatta, a przeczenie w czasie przeszłym ? atatakakunakatta.

 

Akcent w języku japońskim pada na drugą sylabę od początku wyrazu.

Bardzo rozwinięty jest system języka grzecznościowego (?? keigo).

Źródło: wikipedia

 

Konwersacje w języku japońskim – prowdzone są na każdym poziomie zaawansowania.

Są to zajęcia indywidualne z lektorem.

Godzina lekcyjna trwa 45 minut


Ta strona wykorzystuje pliki cookies. Pozostawiając w ustawieniach przeglądarki włączoną obsługę plików cookies wyrażasz zgodę na ich użycie.
Więcej informacji na ten temat można znaleźć w dziale polityka prywatności/prywatność i wykorzystywania plików cookies/polityka cookies .